Gastenboek!!   Home

Voetsporen

In Turkije was het vroeger de gewoonte dat je de schoenen van de overledene buiten zette bij de voordeur. Ze hadden weliswaar jaren dienst gedaan, maar dat betekende niet dat dat nu ineens voorbij was. Nee, sterker nog, een ander kon in jouw voetsporen verder gaan, gesteund door goeie, stevige schoenen. Het was een eer die schoenen te mogen dragen.

Daar moest ik aan denken toen ik de schoenen van papa moest opruimen. Als ik ze hier buiten zou zetten, zou men waarschijnlijk denken dat ik ze klaar zette voor het grof vuil. Eigenlijk was het ook mijn bedoeling om ze weg te doen, hup, weg ermee. Misschien nog in zon container voor Roemeni, dat was nog wel een mogelijkheid. Maar toen ik ze zo zag staan, verdween ineens alle doortastendheid waarmee ik tot dat moment de zaken rond het overlijden van pa had afgehandeld.

Die schoenen, het kostte me moeite ze weg te doen. Belachelijk eigenlijk, ik vond ze altijd zo lelijk. De sandalen spanden de kroon. En zeker als hij het presteerde ze met van die witte tennissokken te dragen. Pa, dat kan echt niet, hoor. Ik had het geregeld tegen hem gezegd. Maar, hij had zich er niets van aangetrokken. Kind, dat is lekker warm. Gelijk had ie natuurlijk. Nu kwam mijn gedrag me haast kinderachtig voor.

De schoenen van pa, o, wat was ie er zuinig op. Ze werden met regelmaat gepoetst. Voor de sude slippers had hij zon blokje waar je vlekjes mee weg kon werken. En een spuitbus voor een beschermende laag. Als je papa met zn schoenen in de weer zag, zag je dezelfde geconcentreerdheid in zijn ogen als wanneer hij aan het werk was. Urenlang kon hij bezig zijn met de reparatie van een klokje. Ik vroeg hem wel eens of dat nu nog uit kon, die reparatiewerkzaamheden. Horloges zijn tegenwoordig toch niet zo belachelijk duur meer. Hij lachte dan en zei: Mijn generatie koopt niet zomaar nieuw. En daarmee was de kous af. Natuurlijk wist hij dat er in de werkplaats geen winst werd gemaakt, maar dat interesseerde hem niet. Het was een twistpunt geweest tussen hem en mama wat geregeld de kop op stak. Mama zwaaide de scepter in de winkel en waar papa a-commercieel was, was mama op en top zakenvrouw. Dankzij haar kwam jong en oud naar de zaak voor de nieuwste trends op sieradengebied. Hoewel mama het ook wel prima vond dat ze haar eigen gang kon gaan in de zaak, vond ze het ook jammer dat hij zich zo weinig met de verkoop bemoeide. En ze schaamde zich soms ook als hij dan in zn oude stofjas en zwarte leren slippers door de zaak slofte.

Die zwarte slippers, ja, die had hij altijd aan als ie aan het werk was.. Ik pakte ze vast alsof ik daarmee de tijd zou kunnen terugdraaien. Verlangend naar het gekibbel tussen pa en ma.  

En dan zijn wandelschoenen, wat was hij gesteld op die degelijke stappers. Ik bekeek ze nog eens nauwkeurig. Steevast elke avond trok hij ze aan om een eind te gaan lopen in de duinen. Soms ging ik met hem mee. We praatten nooit zo veel, maar toch was het heerlijk om zo samen te lopen.

En keer per jaar kocht hij nieuwe veters in zn wandelschoenen. Dat hij ook eens nieuwe schoenen zou kunnen kopen, kwam niet in zijn gedachten op. Ik bedacht me dat ik die veters er maar uit moest halen voordat ik de schoenen weg deed. Die had hij nog maar net geleden gekocht en nog wel precies in de kleur van de schoenen. Misschien dat ik ze nog eens kon gebruiken.

Ik voelde de tranen opwellen. Dat was nou het laatste wat ik wilde. Hier een beetje te zitten grienen bij een stel oude schoenen. Ik bedacht me dat het beter was geweest als ik Gert had meegenomen. Dan zaten de schoenen al lang in de container.

Het was genoeg geweest voor vandaag. Ik pakte een vuilniszak en deed de schoenen er n voor n in. Bij de wandelschoenen aarzelde ik. Zou ik ze in de zak doen of zou ik ze buiten neerzetten, bij de voordeur?